Ketiality

ამ არამატერიალისტ ადამიანს ბავშვობიდანვე მატერიალისტური თვისება მახასიათებს — უფრო ზუსტად, ესთეტიკური ნივთებით უკიდეგანოდ აღტაცება. იმდენადაც კი, რომ მინიმუმ ერთი დღის განწყობაში გადამდის. ნუ მთლად ესთეტიკურზეც არაა დამოკიდებული, უბრალოდ ცოტა „თავი გამოვიჩინე“ და ჩემი ესთეტი ბუნება ჩავაკვეხე. შეიძლება, ახალი შამპუნის ყიდვამაც კი ერთიანად ჩამომაშოროს წინა დღეების დეპრესიული განწყობა. არ ვიცი, ალბათ რაღაც მატრაკვეცული ახირება დამჩემდა. ფსიქოლოგის გადმოსახედიდან თუ შევხედავ, შინაგან განცდებს მატერიალურ ნივთებზე გადმოტანით ვახშობ, რაც ლოგიკურად ცუდია. მაგრამ ახლა საკუთარი თავის განკითხვას ან „გამოსწორების“ გზაზე დადგომას კი არ ვაპირებ… რატომღაც შამპუნით თუ გავინებივრე თავი (უფრო თმა), მონანიებას რომ შევუდგე, რა!

ახლა მთავარი ამბავი იმისთვის, რომ კარგად აღიქვათ, რამდენად მეზიზღებოდა ფრაზა „მზით გაცვითე“ სულ! მხატვრულად — ზაფხულის ერთი ლამაზი დღე იდგა, ბაღელ, ეზოში მოტანტალე ბავშვს კი რა გააბედნიერებდა იმაზე მეტად, ვიდრე ულამაზესი შლაპუნები („შლოპანცების“ ქართული ვერსია ახლახან დამკვიდრდა). ახლაც მახსოვს, ცისფერი ძირით, ყვითელი ზორტებითა და ვარდისფერი ყვავილით მორთული რომ მომიტანა დედამ. სასწრაფოდ მოვირგე და გავმატრაკვეცდი გარეთ. ე, მანდ ჩამეცა გულში მახვილი — მეზობელმა გაბადრული სახით მითხრა: „მზით გაცვითე“…

რას ჰქვია გაცვითე?! რატომ უნდა გავცვითო? ძალიან მაინტერესებდა ახლა მე, ბაღის და ეზოს ბავშვს, ეს ხატოვანი გამოთქმები. მთავარია, გაცვეთის მნიშვნელობა ვიცოდი და ჩემთვის, ადამიანისთვის, რომელიც ძალიან უფრთხილდება ნივთებს, მომაკვდინებელი სიტყვაა. დავიბოღმე. გულში ჩავიდე. ვფიქრობდი, გამითარსა-მეთქი ჩემი ახალი შლაპუნები.

სევდითა და ბრაზით გაბერილმა დედაჩემს რომ ვუთხარი, რაც მოხდა, კარგად კი დამცინა. მერე იმ მეზობელმაც დამცინა. ოღონდ კარგად და საყვარლად, გულუბრყვილოდ. თუმცა არაცნობიერად მაინც არ მიყვარს ეს ფრაზა. მაინც გაცვეთაა. რამე სხვა ალტერნატივა ხომ შეიძლება — მზიან დღეებში მოიხმარე, ბედნიერად მოიხმარე… რა ვიცი, რამე.

ნეტავ ვიცოდე, საიდან მოდის ეს ფენომენი… წელიწადში რამდენჯერმე რომ ჟღერდება — ძირითადად, რაღაც განსაკუთრებული დღესასწაულებისას. მაგალითად, ბარბარობას ლობიანი თუ არ ჭამე, ცუდადაა შენი საქმე. არაფრით არ შეიძლება! თუნდაც არ გიყვარდეს, მაინც უნდა ჭამო. ნათლისღებას კუპატი და გოგრა უწევსო, დღეს გავიგე საერთოდ. და კიდევ ერთ დღეზე ამბობენ, „თევზის ჭამააო“ (უნდა გავიხსენო, არ გამომრჩეს შემთხვევით).

ბიუჯეტურად კია გადანაწილებული, ავოკადოს ხომ არ გვტენიან ძალით. უბრალოდ, საინტერესოა, „ძველთაგან“ განსაზღვრეს ეს ყოველწლიური მენიუ? მრგვალი მაგიდის ირგვლივ შეიკრიბნენ მისტიკურ ლაბადებში გამოწყობილი ტიპები და საგულდაგულოდ გადაანაწილეს „დღეს რისი ჭამაა“ დღეები. ამერიკაში ინდაურს თუ ჭამენ, ჩვენ ლობიო და თევზი გვერგო, მოწიწებულად. იქვე რაღაც სიმბოლურ დატვირთვებსაც ჩააქსოვდნენ, ადამიანებს ემოციური ბმა რომ ეგრძნოთ — ცოტა შიში, თუ მართლა არ ვჭამეთ, რამე ცუდი მოხდებაო. ზოგადად, ძალიან კი გვიყვარს მსგავსი მნიშვნელობების მინიჭება. ალბათ, ერთგვარი გარანტიაა იმისა, რომ თუკი მართლა შევჭამთ, დადებითი მუხტიც არ დააყოვნებს.

საახალწლო მენიუს ყოველწლიურ ცვლილებაზე აღარაფერს ვამბობ. ნუ, ოღონდ ეს ყველაფერი მხოლოდ და მხოლოდ ურყევი კერძების გვერდით — გოზინაყი, საცივი და მარად მარტოსული ოლივიე. ამათ გარდა ყველაფერი იცვლება, ხელსახოცების ფერით დაწყებული, სალათებისა და ხორცის ტიპებით დასრულებული. როგორც ამბობენ, სწორედ ამ სუფრაზეა დამოკიდებული ჩვენი ერთწლიანი ბედი! რასაც ჭამ ის ხარ კი არა, რასაც ჭამ, ისე გაგიმართლებს ცხოვრებაო.

წარმოიდგინეთ, მართლა ამ ლუკმა-ყლუპებზე თუა დამოკიდებული ჩვენი ბედ-იღბალი, როგორი ირონიული იქნება ცხოვრება?! სულ ფეხებზე თუ ჰკიდია სამყაროს, რას და როგორ გავაკეთებთ, რამდენს ვიწვალებთ მიზნების მისაღწევად… არა! მთავარია, „რისი ჭამაა დღეს?“ არ გამოგრჩეს და ზუსტად წესების მიხედვით ჭამო.

ყველაფერი ჭამამდე დადის?!

პოტენციურად იმედისმომცემი ფრაზა, რომელიც კონკრეტული გეგმების გაწერისგან გვიცავს, პირდაპირ პასუხისმგებლობას გვარიდებს და სამომავლოდაც გვაიმედებს. მიესადაგება ყველანაირ სიტუაციას — მაგალითად, როცა ახალ საქმეს იწყებ და ბევრი რამ გაურკვეველ ბურუსშია გახვეული, „იქნება რამე“ მაგიურ დატვირთვას იძენს. „სეზამ გაიღეს“ ტოლფასია… უცბად ყოველგვარი ეჭვი, შიში ქრება. შინაგანად გრძნობ, მიუხედავად ნებისმიერი დაბრკოლებისა, რამე იქნება რა. ისე არ დარჩები.

ანდაც აგერ, „ახალი წლების“ შუაგულში რომ ვართ, ყველანი სხვადასხვა ემოციით ვხვდებით 2024-ს. წარმოდგენა არ გვაქვს, როგორი იქნება, რას მოგვიტანს მომდევნო 12 თვე, მაგრამ რამე იქნება რა. სულ ბოლო კაპიკებს რომ ითვლიდე ჯიბეში, იქნება რამე! რაღაც გამოჩნდება, რაღაცას იშოვი.

ალბათ, უკიდეგანოდ ოპტიმისტი უნდა იყო ამ შეგონების გასაცნობიერებლად. წარმოიდგინე, ბევრი პრობლემა გაქვს, არ იცი, რა ქნა. ფიქრობ, რომ ჩიხში ხარ, ვეღარ გაუძლებ. მაგრამ ეგრე სადაა? ადამიანის გონებას ხომ ასეთი ჯადოსნური თვისება აქვს: გამოუვალ სიტუაციებში ისეთ გამოსავალს პოულობს, საღ გონებაზე აზრად რომ არ მოგვივიდოდა. ჰოდა, ასეთ დროს ბუნებრივად ამოვილუღლუღებთ: იქნება რამე! ე, მანდ ლაგდება მერე ყველაფერი. სხვანაირი მუხტი ეძლევა ცხოვრებას. უცბად შემოგიცოცდება გონებაში სიმხნევე — საშიშად პოზიტიურ განწყობაზე დგები. იმდენად კარგად ხარ, რომ იქვე ფონად გახსენდება ავისმომასწავებელი აქსიომა: „ძალიანაც ნუ გიხარია, თორემ რამე გეწყინება“.

მერე რა, თუნდაც რამდენიმე წუთში ისევ მოიწყინო, კვლავ პრობლემების წინაშე აღმოჩნდე, მაინც ამ მოცემულობამდე მიხვალ: იქნება რამე და ასე დაუსრულებლად. რეალურად, არასდროს იცი, ზუსტად რა იქნება, მაგრამ უეჭველად ხვდები, ისე არ დარჩები.

სხვების გასამხნევებლადაც ყველაზე გამოსადეგი ფრაზაა. მით უმეტეს, მაშინ, როცა მთლად დარწმუნებული არ ხარ, რომ მართლა იპოვის გამოსავალს ან წარმატებას მიაღწევს. პირდაპირ და მარტივად: იქნება რამე და მორჩა. იმასაც იმედი ეძლევა, შენც აცილებული გაქვს ზედმეტი პასუხისმგებლობა.

ზუსტად ის, უმეტესობა მასხრად რომ იგდებს და საახალწლო სამზადისის ფაციფუცში ყველას მისი დაცინვა ახსენდება პირველი. კედელთან თუ მიუჩინეს ადგილი, საერთოდ წასულია საქმე — „წამლად“ ერთი-ორ სათამაშოსაც არ ჩამოაკონწიალებენ. მაქსიმუმ, განათება შემოავლონ, ისიც იმიტომ, რომ სხვანაირად წინა მხარეს ვერ გაალამაზებენ. უბრალოდ ფუნქციურადაა საჭირო. თუმცა აქაც ახერხებენ ქვეშქვეშად დაჩაგვრას — არიქა, წინ სათითაოდ ყველა ნათურა სწორად იყოსო და გადაჰყვებიან ზედ… უკან კი „ჯანდაბამდე გზა გქონია“-ს პრინციპით მიაგდებენ.

მზად არიან, გულისამრევად გადატვირთონ ხალხისთვის გამოსაჩენი მხარე. ტოტები ჩამომტვრევამდე მიიყვანონ, ბოლომდე დაამძიმონ და სრულიად შეუეფერებლად მიაწყონ ეს ფერადი სათამაშოები ერთმანეთის მიყოლებით, ოღონდაც იმ საწყალი, კუთხეში მიყენებული მხარისთვის არ გაიმეტონ. ისევ ბავშვები თუ გამოაცოცხლებენ ხოლმე, მაიმუნებივით რომ ჩამოეტორღიალებიან და ზღართანით დაანარცხებენ ძირს. ბოროტი კი არაა, მაგრამ გულის სიღრმეში ძალიან მსუბუქად გაჰკრავს იმაზე ფიქრი, როგორ შეეფეთებოდა ცხვირ-პირში იმ კუდაბზიკა წინა მხარეს იატაკი.

ახალი წლის ღამეს მაინც შემოატრიალონ და ანახონ, რა ხდება ეს ოხერი! თვითონაც ხომ ამ დღესასწაულის ნაწილია და არა უბრალო ხის ანათალი! ჯერ ფეიერვერკიც კი არ უნახავს საკუთარი თვალით, მხოლოდ გადმოცემით იცის. ისიც მორთულ-მოკაზმული, ადამიანებისგან უხვად განებივრებული მხარე რომ უყვება. ნუ ვაღიაროთ, ზოგჯერ მეტისმეტად აჭარბებს. უფრო სწორად, ახარბებს. თან არცერთ ფოტოში ჩანს, დიდად არც არსებობა იგრძნობა… არადა როგორ წარმოგიდგენიათ მის გარეშე წონასწორობის დაცვა? ნებისმიერ შემთხვევაში გარდაუვალად საჭიროა.

ბოლომდე რომ არ ჩავადრამატულო, იმ ადამიანებს ნუ დავუკარგავთ ღვაწლს, ზანტად რომ გაწევენ ხელს და რამდენიმე სათამაშოს ჩამოკიდებენ. დაუდევრად, მაგრამ მაინც. მერე რა, რომ მიზეზი მხოლოდ ერთია: ვაიდა, სტუმარმა ნახოს… მაშინ ხომ არ შეირცხვენენ თავს. ან უბრალოდ საკუთარ სინდისს უფრთხილდებიან და ეშინიათ, კოშმარში არ მოევლინოთ ჩაგრული.

უჰ, ნეტავ იმ პერფექციონისტის ხელში ჩააგდო, რომელსაც ტკივილამდე შეაწუხებს იდეალური ინტერვალების არდაცვა ნაძვის ხის მორთვისას. წინ და უკან სრულყოფილად უნდა გადაანაწილოს სათამაშოები, სანათები კი თანაბარი სიმჭიდროვით შემოახვიოს. თან ცენტრში უნდა გამოდოს, აბა რატომ უნდა დამტვეროს კედელთან ატუზული, რატომ უნდა დაუკარგოს არსებობა?

პ.ს. წელს იმედოვნებს, რომ პატრონი შემოატრიალებს!

ისეთი ფრაზაა, შინაგანად რომ გამხნევებს და მოგიწოდებს, მიდი და იყიდე, რაც გინდაო. „ერთხელ ცხოვრობ“-ის ფინანსური განხრაა, მეტად კონკრეტულ საკითხს მიემართება და პირდაპირ შენს გონებაში გაჩენილ იმპულსს ურტყამს. თითქოს, ეკონომიურობისკენ მიმართულ ნაწილს ნამუსზე აგდებს და რიტორიკულად ჩაგრავს, უარგუმენტოდ ტოვებს — „მაინც გვეხარჯება და რა მნიშვნელობა აქვს, გადავავადებ თუ არა? ამას თუ არ ვიყიდი, მერე სხვა რამეში გავფლანგავ. აბა, შემეპასუხე!“

ეს ჩვენი პედანტი ძუნწიც თვალებდაშტერებული ნებდება. მასზე კარგად ვინ იცის ადამიანის მფლანგველობითი ხასიათი, მუდმივად რაღაცის ყიდვის სურვილი რომ შეიპყრობს. ბეჭდების მბრძანებლის მოჯადოებული ბეჭდის მსგავსად მივყვებით სურვილებს და ყველა ხელისშემშლელ ფაქტორს მონდომებით ვიგერიებთ. დაიღალა ეს საწყალიც ამდენი ბრძოლით. ბოლოს ყველა მას ადანაშაულებს, ცუდ ტიპად გამოჰყავს, თითქოს ვინმესთვის რამე ენანებოდეს. არადა რა ქნას, უფრო მეტად რეალისტია, ვიდრე შთამბეჭდავ იდეებს აყოლილი ოპტიმისტი.

ხელფასის ჩარიცხვის პირველ საათებში განსაკუთრებით მაცდური ბუნებით გამოვირჩევით: თვალწინ წარმოსახვით კატალოგად გადაგვეშლება სურვილების სია. ე. წ. კალათაშიც ვამატებთ კონკრეტულ პროდუქტებს, თან კატეგორიიდან კატეგორიაში ნავიგაციაც არ გვიჭირს და თუკი რაიმე გამოგვრჩა, მყისიერად მივბრუნდებით. პარალელურად, გონებაში გაუჩერებლად ვიმეორებთ: „მაინც გვეხარჯება, მაინც გვეხარჯება, მაინც გვეხარჯება“… ამ ფრაზის ყოველი წარმოთქმა კი მინიმუმ 10 ლარის ტოლფასია. თუმცა, მგონი, ვალუტის კურსი თითოეული ინდივიდის მიხედვით ითვლება და ნაწილდება. არ ვიცი, ბოლომდე კომპეტენტური არ ვარ ამ საკითხში.

ისე შევდივართ აზარტში, რეალური ვალდებულებები დროებით გვავიწყდება. ამ ფინანსურ განშტოებას კი უკვე სხვა „დეპარტამენტებიდანაც“ ამხნევებენ: სხვას თუ აქვს, შენც უნდა გქონდეს; ამდენს მუშაობ და არ იმსახურებ?; სურვილიც ვალდებულებაა; ნუ აკლებ საკუთარ თავს ყველაფერს… მოკლედ, შეძახილებში ენამოსწრებულები არიან ეს გაიძვერები! აგაგდებენ, ტვინს გამოგილაყებენ, შეგაგულიანებენ და ბოლოს შენს ანგარიშს გაგინახევრებენ. თუ ძალიან გაუტიეს, ორნიშნა რიცხვამდეც ჩამოგიყვანენ.

გიჟურად აშლილ სურვილებს ვიკმაყოფილებთ, ხარბად დავეწაფებით, როგორც ერთიანად მოყუდებულ წყალს. ბოლოს კი მოვდივართ გონს და ვხვდებით, რომ ამდენის დალევა სულ არ გვჭირდებოდა, მაგრამ აბა, რას ვიზამთ? „მაინც გვეხარჯება“-ს „მაინც დაგვეხარჯა“ ანაცვლებს. აქ იწყება მთელი ერთთვიანი თვითგვემა — ის ეკონომიური ძუნწი, ჩვენთვის კარგი რომ უნდოდა, ცოტა გაყოყოჩებული გვახსენებს თავს; გული კი შემტკივა, მაგრამ ღირსი ხარო. თან ცინიკური ღიმილი ტუჩის კუთხეებში შერჩენია და მომდევნო დაჩაგვრამდე ასე აგდია, ირონიულად.

მაგრამ მაინც დაგვეხარჯებოდა და რა მნიშვნელობა აქვს?!

ავტორი: ქეთია ბელქანია

დილიდან თავი ამეხადა. ამდენი მილიარდი ადამიანის მაღვიძარამ ერთიანად შემაზანზარა — ზოგს უცხოპლანეტელებისთვის დამახასიათებელი მელოდია უყენია და გული გამიხეთქეს, მეთქი ესეც შენ! მორჩა შენი ორშაბათობა და ეგაა… ზოგიერთის ველური ბუნების ხმების მისტიკურ მუსიკასთან ნაზავი კი ისეთ განცდას მიჩენს, თითქოს, სადაცაა ცოცხლად უნდა გამატყავონ და კოცონზე სულის ამოძრობამდე მატრიალონ. იმაზე აღარაფერს ვიტყვი, მეტისმეტად სიმშვიდის მოყვარული ხალხი მაღვიძარად მედიტაციურ ჰანგებს რომ ირჩევს — და რა? რისი იმედი აქვთ, რომ ჩაძინების ნაცვლად, უცბად ფეხზე წამოხტებიან? მეც კი მიმაძინებენ ხოლმე.

გემოვნების ამბავია, გავიგე. ჯანდაბას, იყოს ასე. უბრალოდ, იმ Snooze ღილაკის მომგონებელს სათითაოდ დავატეხავდი თითებს! ყოვლად უაზრო, უმიზნო, უსარგებლო რაღაც! არსებობას მიგვიანებს უაზროდ — განა დანარჩენ დღეებში არ იყენებენ? უბრალოდ, შაბათ-კვირას გამტკბარი ძილის შემდეგ განსაკუთრებით უჭირთ საწოლიდან აზლაზვნა და ყველაზე მეტად მე ვიჩაგრები. დაუსრულებლად აჭერენ… 2 წუთის ინტერვალით მაძინებ-მაფხიზლებენ. ამდენი „ცოტა მაცადე“ კი საათობით გრძელდება. აბა, მე დავიგვიანო ერთი გათენება? ეგრევე აპოკალიფსურ ფიქრებს, შეთქმულების თეორიებსა და უვარგისის სტატუსს მომაკრავენ.

ამ ყველაფრის შემდეგ კი კიდევ ჩემთან აქვთ პრეტენზიები — რთული დღეაო, ვერ ვიტანთო, ყველაზე საშინელიაო, რანაირიაო (ახსნასაც ვერ მიძებნიან ხოლმე), ყველაფერი ცუდი ამ დღეს ხდებაო. აბა რა, სულ ჩემი ბრალია! მიდით და კვირას მოსთხოვეთ პასუხი, შუაღამემდე რომ არ გაძინებთ… აა, თუ ამაშიც მე მიმიძღვის ბრალი, რადგან 00:00-ს მერე უკვე ჩემი ათვლა იწყება? მაგრამ თქვენს სიზარმაცეში რა ნამუსით მადანაშაულებთ? რა ჯანდაბა ვქნა, თავად თუ გეზარებათ დილას სადღაც წასვლა? ნუ წახვალთ და ის აკეთეთ, რაც გინდათ — ოღონდაც მე ნუ შემომატიტყნით მიზეზებს.

არადა, ყველაფერს ჩემით რომ იწყებენ? თან ვერ მიტანენ და თან უზღვავ პასუხისმგებლობას მკიდებენ. მე უნდა ვიზრუნო მათ ახალ გეგმებზე, დიეტაზე, ჯანსაღ ცხოვრებაზე, ახალ სამსახურსა და ახალ მიზნებზე. იდეალურ საწყისად უნდა ვექცე და მაქსიმალურად შევუწყო ხელი — ამინდის გაუარესება ან რაიმე სხვა ფაქტორი თუ გამომეჩხირა, მაშინაა ჩემი საქმე წასული. საშინელი განცდაა: თავად თითოეულ დეტალს ვაკვირდები, ზედმიწევნით ვერგები ყველას გეგმას, მაგრამ სამყაროს სხვა ნაწილმა თუ მოინდომა გადიდგულისება, გაავებულ-გაღიზიანებული ხალხიც ეგრევე მე მომდგება! დაუზარებლად მიმალანძღავენ.

თუმცა ამ უძღებ შვილებს მაშინ მოუბრუნდებათ ხოლმე ჩემკენ გული, როცა უქმე დღედ ვცხადდები. ყველა ბედნიერია, რადგან იდეალური სამეულის ნაწილად ვიქცევი… ე. წ. „ვიქენდს“ მიწებებული დასვენება უკვე დიდი ფუფუნებაა ამ გადაღლილი ადამიანებისთვის. ისე მომეკრობიან, ისე მომეფერებიან და იმდენად დიდ სიყვარულს გამოხატავენ, ლამის ცრემლად დავიღვარო. სამყაროს განგება ან დროის კანონზომიერება საშუალებას რომ მაძლევდეს, ყველაზე გულუხვ ფილანთროპად ვიქცეოდი და უსასრულოდ გავუხანგრძლივებდი მათ ამ დასვენების ნეტარებას. მოკლედ, ამ იშვიათ გამონაკლისებში ჭარბად ვგრძნობ ხალხის სიყვარულს და რაღაც მომენტში ისიც კი გამიელვებს გულში, იქნებ საბოლოოდ შემიყვარეს-მეთქი?! მაგრამ მომდევნო კვირიდან ისევ უმადურობის ფაზას ვუბრუნდებით.

ახლაც ორშაბათია — ჰოდა გაითვალისწინეთ, მე ყველაფერი თქვენს სასარგებლოდ მაქვს ჩაფიქრებული. სადმე რამე ისე თუ ვერ წავიდა, სხვა მიზეზი გამოძებნეთ! მინიმუმ, საკუთარი თავი.

ავტორი: ქეთია ბელქანია

ბოდიში, მაგრამ მომაკვდინებელ ცოდვაში ვარ ბოლომდე ჩაფლული — 100%-ით მეზიზღება ავოკადო. არარსებობის გემო რომ აქვს და საკუთარ თავში ვერ გარკვეულა, საერთოდ რანაირია, რას ითხოვს, რა უნდა ან როგორია მისი მენტალური მდგომარეობა. ჰო, რა იყო?! თუკი ადამიანებს მოგვეთხოვება გამუდმებით იმის განხილვა, აბა, დეპრესიაში ხომ არ ვართ ან შფოთვის სიმპტომები არ აღგვენიშნება, ამ ყოყოჩ ავოკადოს რატომ არ უნდა მოვთხოვოთ ამაზე დაფიქრება? დიდი ამპარტავნებით კი დაგვყურებს, გეგონება იდეალური იყოს — არადა ზოგჯერ მკვახეა, ზოგჯერ კი სულ ერთიანად ჩამპალია! კარგად რომ იწოდება, მაშინაც რანაირია.

არიქა, ბანანთან ერთად დადეთ ჯამში და დამწიფდებაო. ზუსტად ასეთია ჩემთვის მისი მთელი არსი — სულ სხვა პროდუქტთან ყოფნა სჭირდება იმისთვის, რომ რაღაცას წარმოადგენდეს. ერთხელ გაბედეთ და თქვით, ავოკადო არ მიყვარსო და მაშინ მიხვდებით, რას ვგულისხმობ: გაგიჟდი?! ეგ ეგრე ცალკე კი არ უნდა ჭამო… თევზს უხდება, კვერცხს, გახუხულ პურს, ლიმონიც უნდა მოაწურო და ბეკონთან ხომ საერთოდ სასწაულია (გთხოვთ, ამ ინგრედიენტებთან შეზავებას ნუ გაითვალისწინებთ — წარმოდგენა არ მაქვს, რა უხდება და ნუ წაირწყმიდავთ რეცეპტორებს).

ამ აბზაცს ისევ ბოდიშით დავიწყებ, რადგან ბოლომდე ვაცნობიერებ, რამდენად სენსიტიურ თემას ვეხები! ფაქტობრივად, მიწასთან ვასწორებ ამ უცოდველ, სპეტაკ ავოკადოს. განა რა დამიშვა? არც მწკლარტე გემო დაუტოვებია პირში, არც ზედმეტად აუწვავს და არც მეტისმეტად ჩაუტკბია… ჰოდა ზუსტად ეგაა პრობლემა: თუ ვერაფერი მომცა, ტყუილად რას მაკარგვინებს დროს?! ჯერ ამხელა კურკა უნდა ამოაცალო, გეგონება, ოპერაციას უტარებდე. მერე ატყლარწული მასა ან უნდა დაჭრა, ან დაჭყლიტო. საბოლოოდ კი დამოუკიდებლად კი არ უნდა ჭამოო, კაცო, ყველაფერი ზედ უნდა დააყარო, აურიო — იმ დონემდე, რომ ავოკადომ საწყლად ამოილუღლუღოს „ყოფნა, არ ყოფნა, საკითხავი აი, ეს არის“…

არა, სასარგებლო ნამდვილად არის სახსრებისთვის, გულისა და სისხლძარღვებისთვის, ნერვებისთვის, თვალებისთვის, ბრონქებისთვის, ნაწლავებისთვის, იმუნიტეტისთვის და ა. შ. მაგრამ რა ვქნა, ახლა მხოლოდ გემოს რეცეპტორების სუბიექტურ ჭრილში ვლაპარაკობ — ხომ შეიძლება, სხვა ფაქტორები დავივიწყო და თავისუფლად ვალაპარაკო?!

მე ნუ მომისმენთ. ავოკადოს არ ვჭამ და ნერვებზე დამეტყო, ხომ ხედავთ? აბა, რომელი ჭკუათმყოფელი გალანძღავს ამ სათუთ არსებას ასე ცინიკურად…

ავტორი: ქეთია ბელქანია

აუ, კაცო, შენ რაც უნდა იდეალურად აკეთებდე რაღაცას და პროფესიონალი იყო, „მაგაზე არ არი“ რა… რაღაც სხვა გჭირდება, ხომ ხვდები — აი, გამართლება და რამე. აბა, ვის აინტერესებს, შენ რა შეგიძლია. მარტო შენ ხომ არ შეგიძლია. შენნაირი იმდენია, ვინ მოთვლის. ამიტომ გეუბნები, „მაგაზე არ არი“-მეთქი.

განა მარტო საქმეშია ასე. ზოგადად ცხოვრებაში გჭირდება გამართლება, დაწყებული პირადი ამბებით, დასრულებული შინაგანი მდგომარეობით. რომ მიიზლაზნები ყოველდღიურად და ვერ ხვდები, აბა ამას რატომ ვაკეთებო, მანდაც უნდა გაგიმართლოს და მიხვდე, საერთოდ რა გინდა. თითქოს, მექანიკურ ტიპად იქცევი და უცბად ელდანაცემივით წამოხტები — მოიცა, ამას რატომ ვაკეთებ?! რეალურად, ეგეც გამართლება არაა? აბა ის სჯობს, საერთოდ რომ ვერ გამოფხიზლდე?!

მოკლედ, „მაგაზე არ არი“-მეთქი ვამტკიცებ და სულ ამაზე მომდის კამათი ნაცნობებთან.

– ხომ იცი, რა მაგრად ვმღერი და ვერ ვხვდები, რატომ არ ვარ პოპულარული…

– მაგაზე არ არი!

– გუშინ ჩემი ოროსანი კლასელი შემხვდა და ოროსანი კი არა, მილიონერი გამხდარა. აბა, მე რა მჭირს?

– მაგაზე არ არი, ხომ გეუბნები

– რა ლამაზი გოგოა და ჯერ კი ვერ იპოვა ვინმე წესიერი

– მაგაზე არ არი

– რა „კაი ოჯახის შვილია“ და სულ ქუჩაში დგას

– მაგაზე არ არი!

– ყველაფერი აქვს და მაინც უკმაყოფილოა

– მაგაზე არ არი

– ორი უმაღლესი დაამთავრა და სახლში ემტვერება ეგ დიპლომები. ნეტავ, რატომ ვერ იყენებს?!

– ეჰ, მაგაზე რომ იყოს… მაგრამ მაგაზე არ არი

– დედა მოცეკვავე ჰყავდა და თვითონ რა ტლანქია, ფუფ

– მაგაზე არ არი

– შვილი ისე გაზარდა, არაფერი დაუკლია, მაგრამ ახლა სადღა ახსოვს ვაჟბატონს

– მაგაზე არ არი

აი, ასე სულელივით ვიმეორებ ამ სამ სიტყვას, ბოლოში ს-საც სპეციალურად ვაკლებ. მგონი, ასე უკეთ უნდა ჟღერდეს ხალხისთვის. მარა რა ხეირი?! არც კი ესმით. შტერივით ვზივარ და გავიძახი, ენა ამექერცლა უკვე, მაგრამ ეს მაგაზე არ არი. რაღაც სხვა მიზეზი უნდა იყოს. ან საერთოდ რა საჭიროა ეს ჩაძიებები?! არის და მორჩა, იყოს. რად უნდა ამას გამორკვევა, ადამ და ევამდე ჩასვლა, წიაღების გარღვევა და ამბები — რაც არის არის და რაც არ არის, არ არის.

ვერც ამ აბზაცში გეტყვით რამე ახალს. მხოლოდ იმის გამეორება შემიძლია, რომ „მაგაზე არ არი“. ის კი არ ვიცი, რაზეა, მაგრამ მაგაზე არა, რა… მე საიდან უნდა ვიცოდე, რა მაგიურ თუ დებილურ წესებს ემორჩილება ამ ქვეყნის წესრიგი?! ან რა ვიცი, ნანულის გოგომ როგორ აჯობა მაყვალას ბიჭს და მაინც როგორ ვერ „გათხოვდა სარფიანად“.

მარა გუშინ ყური მოვკარი, გიას მეზობელს მაგარი პატრონი გამოუჩნდაო და ე, მგონი მაგაზეა!

ავტორი: ქეთია ბელქანია